‘Na mijn hersenbloeding lukte het me niet om dat allemaal weer op te pakken. Lichamelijk ging het nog wel, maar ik voelde me onzeker als ik met andere mensen moest praten. Dat gaat niet zo goed meer, dus dat vermeed ik steeds meer. Zelfs gewoon voor een boodschapje op pad gaan, vond ik lastig. Ik zat steeds meer thuis.’ Ria’s zoon belt met Zorg voor elkaar Breda om te kijken wat er mogelijk is. ‘Mijn zoon woont anderhalf uur rijden bij me vandaan, dus ik kan niet van hem verwachten dat hij elke dag bij me langskomt.’

Met behulp van Zorg voor elkaar Breda leggen Ria en haar zoon contact met een vrijwilliger bij haar in de buurt. ‘Ik had meteen een klik met Johan. Hij is tachtig jaar, maar nog helemaal zelfstandig. Dat wil ik ook voor mezelf.’ Samen met Johan doet Ria haar boodschappen en ze sluit zich aan bij zijn vertrouwde  wandelclub. ‘Het voelde heel fijn om in contact te komen met deze mensen. Als praten even niet lukt, dan begrijpen en respecteren ze dat. Daardoor kan ik ontspannen meewandelen. Door met Johan stap voor stap weer naar buiten te gaan en weer dingen te ondernemen, durf ik het nu ook weer zelf.’

Ria durft door haar positieve ervaring met de wandelclub ook weer andere contacten aan te gaan. ‘Nu ik regelmatig mensen om me heen heb, voelt dat goed. Ik heb zelfs weer contact met een paar vrienden van vroeger. Mijn oude leven krijg ik nooit meer helemaal terug, maar ik voel me goed bij mijn nieuwe.’

*De namen en personages in dit artikel zijn fictief.