Goede zorg doen we samen

Verleden, heden en toekomst

Hasan_Munfakh_-_Mike_Morrell_345_200_s_c1
FOTO: MIKE MORRELL  TEKST: ANITA COOLEN

Hasan vertelt zijn verhaal. We zijn direct onder de indruk van zijn vloeiend Nederlands. Hij woonde in een dorp. Zijn vader maakte koffers en had een goedlopend atelier. Na een bombardement moesten ze alles achterlaten. Om in Damascus met niets opnieuw te beginnen. Hasan had zijn mbo-opleiding afgerond. Er was helaas geen geld voor verder onderwijs. Daardoor moest hij het leger in tijdens de oorlog. Dat wilden hij en zijn familie niet.

In een bootje over zee

Via Libanon en Turkije hebben Hasan en zijn broertje de oversteek naar Griekenland gewaagd. Hasan vertelt: “Dat was heel zwaar. Ik voelde me verantwoordelijk voor mijn jongere broer. Papa had zijn laatste spaargeld voor ons aan de smokkelaar gegeven. En de overtocht was niet zonder gevaar.” Over land zijn ze uiteindelijk in Nederland aangekomen.

Hasan zegt: “Ik wilde het liefst alles zelf doen. Maar was blij met alle de hulp die ik kreeg. En het allerbelangrijkste is toch de taal. Je blijft een buitenstaander als je de taal niet spreekt. Dan is het moeilijk om je thuis te voelen.”

Civiel ingenieur in opleiding

Nu woont Hasan in Breda. Zijn ouders en broer in Bavel. Voor gezinshereniging mochten de ouders ook naar Nederland komen. Hasan doet de hbo-opleiding Civiele Techniek bij Avans Hogeschool, Tilburg. Hasan zegt: “Na de inburgering werd mijn grote wens vervuld. Met mijn Syrische diploma kon ik hier doorstuderen. Ook werk ik 5 avonden per week. In het magazijn van een logistiek bedrijf. Ik voel me thuis in Breda. Ik ben dankbaar en blij met alle kansen hier.”

Diep onder de indruk nemen we afscheid. We wensen Hasan en familie veel voorspoed en geluk. Een vraagje nog: “Wat vind je van het weer hier?” Hasan lacht: “Dat is het enige dat niet echt went.”