Open menuw

Patiënt en mantelzorger, maar ook echtgenoten


Met een WMO-indicatie konden ze hierheen. Alles is aangepast op Piet en zijn rolstoel. Lia zegt: “Het begon allemaal 4 jaar geleden. We hadden volop plannen. We gingen bijna met pensioen en waren bezig met onze oude dag. We wilden verbouwen en we wilden een caravan kopen. Toen ging het mis!”

AUTEUR: LIESBETH DE JONG
FOTO: JILLE ZUIDEMA

Losse bestrating

Op een dag ging Piet op zijn scooter naar een evenement om foto’s te maken. Fotograferen was zijn grote hobby. Hij reed op de Konijnenberg en hoorde dat de tegels op de weg niet vastlagen. Hij reed dus voorzichtig. En tóch ging hij nog over de kop, door de lucht. Hij was zwaargewond: breuken in zijn ribben, ellepijp en bovenbeen. Zijn schouder is blijvend beschadigd.

Piet moest een half jaar bed houden en durfde daarna de straat niet meer op. Lia was streng. Ze zegt: “Ik dwong hem om ’s avonds naar buiten te gaan”. Heel langzaam ging het beter met die straatvrees.

Revalideren en mantelzorg

Na 3 maanden mocht Piet naar het revalidatiecentrum. Daar waren ze ook al streng. Hij moest opnieuw leren lopen en scootmobiel leren rijden. Piet vertelt: “Ik moest er elke dag heen. Iedereen was er zo fanatiek! Dat was tegelijk ook mijn redding.”

Nog steeds heeft hij hulp nodig. Lia helpt haar man met aankleden, steunkousen en schoenen aandoen. Hulp komt ook van: CZ, WonenBreburg, StiB, Careyn, Lieke van de ergotherapie en vrienden en kennissen. Piet kan ook niet zonder hulpmiddelen. Zo heeft hij bijvoorbeeld een rollator, een stok, scootmobiel, trippelstoel en aangepaste schoenen.

Hij kan nu weer een stukje lopen en een boodschap doen aan de overkant. Onlangs heeft hij een buskaart aangevraagd. Zo kunnen ze de stad weer eens in en ergens wat gaan drinken. Na het ongeluk hadden Piet en zijn vrouw niet gedacht dat ze ooit nog zover zouden komen!

Als we vertrekken zegt Piet: “Dit wordt toch geen zielig verhaal hè? Wij maken er samen wat van en ik kom er wel!”

Kijk voor meer informatie op: www.stib-breda.nl