Open menuw

Steun is hard nodig bij kind met een beperking


Zo heeft hij nooit leren lopen. Hij kan niet spreken en hoort slecht. Ook al is Hamzacan nieuwsgierig, leren lezen en schrijven kan hij niet. “Natuurlijk heb ik daar nog steeds verdriet om, maar het leven gaat verder”, aldus zijn moeder mevrouw Coban.

FOTO & AUTEUR: GERDA PRINS

Dat dingen niet vanzelfsprekend zijn, maakt het leven wel ingewikkelder. Via het revalidatiecentrum kwam zijn moeder in contact met MEE. “Daar weten ze alles van kinderen en volwassenen met een beperking. Het is fijn om een plek te hebben waar ik met mijn vragen en zorgen terecht kan. Ik ken Hanneke, de consulent, inmiddels al jaren. Bij problemen kan ik makkelijk contact met haar opnemen.”

 

Steun in de eigen omgeving is er gelukkig volop. Zijn grootouders, die in de buurt wonen, weten ook welke aanpak Hamzacan nodig heeft. Een nichtje past wel eens op, maar het liefst zorgt moeder zelf voor hem. Zodra hij uit school komt, is het hele gezin op hem ingesteld. Zijn leven verloopt het beste volgens vaste patronen.

Sinds enkele jaren hebben ze gebarentaal geleerd. Zo is communicatie mogelijk. Zowel zijn ouders, als zijn zus Beyza (12) en broertje Umut (3) gebruiken nu gebaren. Hierdoor is hij rustiger geworden.

Hamzacan is bovenal een vrolijke en vriendelijke jongen. ’s Avonds naar bed gaan werd echter een hele opgave. Moeder vertelt: “Hij wilde altijd lang opblijven. Protesteerde heftig als hij om 9 uur naar bed moest. De school adviseerde om een weekschema op te hangen. Niet op tijd naar bed, betekent de volgende dag niet naar school. Een grotere straf kun je niet bedenken!”

Mevrouw Coban vindt het prettig als iemand begrip toont voor hun situatie. “Ik ben eerder geraakt door de reacties van anderen. Dat komt omdat mijn hart gebroken is.” Des te belangrijker is het dat er mensen zijn die haar steunen. Soms neemt iemand haar het geregel uit handen. Dat is fijn als alle zorg even te veel is.

Kijk voor meer informatie op:
www.meewestbrabant.nl