Open menuw

Een hechte vriendschap en een beetje geluk!


Bij de kassa stond een kleine vrouw met een grote doos waarin een tv zat. Hanneke en Jan sloten achter haar aan in de rij. Op hun vraag of ze hulp kon gebruiken, zei de dame: “Graag, dan haal ik mijn bakfiets even.” Hanneke Peeters zegt lachend: “Daar stonden we dan, met die nieuwe tv! Die bakfiets was veel te klein. Daarom reden we achter haar aan en brachten de tv thuis. Na een bedankje gingen we weer.” Einde verhaal, zou je denken…

FOTO: JILLE ZUIDEMA

 

Bijzondere ontmoeting

Op haar 12e werd Muka geadopteerd. Vanuit Rwanda ging ze naar een Belgisch gezin. Daar ging het niet goed en op haar 20e vluchtte ze. Ze leerde een man kennen. Samen met hem verhuisde ze in 2005 hoogzwanger naar Nederland. Ze kregen 3 kinderen. Na een vechtscheiding kwamen Muka en haar kinderen in een opvanghuis terecht. Vier maanden later kregen ze een huis. Er was nauwelijks begeleiding. Op internet vond Muka Zorg voor elkaar Breda (ZveB). Als alleenstaande moeder zocht ze iemand voor de administratie en voor klusjes in huis. Hanneke en Jan stonden ingeschreven als vrijwilliger. Zij bleken haar hulp te zijn! Zo kwamen ze elkaar een jaar later opnieuw tegen.

Hechte vriendschap

Hanneke werkt al jaren als vrijwilliger bij ZveB. Ze vertelt: “Met Muka klikte het meteen. We zijn echte vriendinnen geworden. Ze heeft zoveel meegemaakt. Gelukkig heeft ze nu genoeg mensen om zich heen. Mijn hele familie heeft hier al geholpen met klussen. Muka is ondernemend en slim. Ze probeert haar leven weer op te bouwen. Daar heb ik echt bewondering voor!” Muka vertelt: “Sinds vorig jaar werk ik aan een tassenlijn (www.mukacariza.com). ‘MukaCariza’ betekent: duwtje in de rug, een beetje geluk. De stoffen die ik gebruik, heb ik zelf ontworpen. Ze vertellen mijn bewogen leven. Ze doen me denken aan mijn jeugd in Rwanda. Ooit wil ik daar een productiebedrijf starten om mijn ontwerpen te laten maken. Ik hoop op dat ‘beetje geluk’, zodat ik uit de bijstand kom. Ik geloof dat het goed zal komen, ook voor mijn kinderen. In elk geval heb ik ook Hanneke. Eerst waren we klant en vrijwilliger. Nu zijn we vriendinnen!”